ज्याच्यामुळे वाद झाला तोच तुला आवडला

"ज्याच्याशी पहिला वाद झाला, त्याच्याच प्रेमात अंकिता कशी पडली? एका चुकीच्या गैरसमजाने उध्वस्त झालेली कथा... पहा ग्रँड क्लायमॅक्स!"

नरिमन पॉईंट येथील एका प्रसिद्ध आणि अ‍ॅस्थेटिक कॅफेच्या काचेच्या खिडकीवर पावसाचे पाण्याचे थेंब हलकेच घसरत होते. आतमध्ये 'Lofi Indie Beats'चे मंद संगीत वाजत होते. कॉफीच्या वाफाळलेल्या सुगंधात आणि यलो वॉर्म लाईट्समध्ये संपूर्ण कॅफे न्हाऊन निघाला होता.

20 वर्षांची अंकिता तिच्या आयफोनच्या स्क्रीनवर वेगाने बोटे फिरवत होती. ओव्हरसाईज्ड डेनिम जॅकेट, गळ्यात एक नाजूक सिल्व्हर चेन आणि चेहऱ्यावर एक स्वच्छंदी, कोणाचेही न ऐकणारी फिकट स्माईल. ती तिच्या इन्स्टाग्रामचे नोटिफिकेशन्स स्क्रोल करत होती.

तेवढ्यात तिच्या टेबलावर दोन 'आईस्ड अमेरिकानो' आणि एक 'वॅनिला लाटे' येऊन ठेवले गेले.

"अंकिता, प्लीज... आज तरी फोन जरा बाजूला ठेवशील का? आपण आपल्या स्टार्ट-अपच्या व्हिजन बोर्डवर डिस्कशन करायला भेटलोय," 22 वर्षांचा आकाश खुर्ची मागे खेचत बसला. त्याचा चेहरा अत्यंत प्रामाणिक आणि डोळ्यांत मोठा उद्योगपती बनण्याची स्वप्ने स्पष्ट दिसत होती. त्याचा स्वभाव जितका प्रेमळ, तितकाच तो लोकांवर पटकन विश्वास ठेवणारा होता.

कॅफेमधील वातावरण अगदी 'Insta-worthy' होते. बाहेरील पावसाचा धुवाधार आवाज, रस्त्यावरील ट्रॅफिकचे पिवळे-लाल लाईट्स आणि आतल्या टेबलवर ठेवलेल्या ट्रॅव्हल मगमधून निघणारी वाफ. भिंतीवर पोलारॉईड फोटोंचे कोलार्ज आणि एक निऑन बोर्ड चमकत होता—“Brew Dreams, Not Drama.”

पण दुर्दैवाने, त्याच कॅफेमध्ये ड्रामा अगदी हातातोंडाशी येऊन ठेपला होता.

अंकिताने तिचा आयफोन टेबलावर स्क्रीन उलटून ठेवला. "आकाश, रिलॅक्स ना यार! यू आर ऑलवेज सो सिरियस. बिजनेस प्लॅन बनेल रे. आधी वाईब तर मॅच होऊ दे!"

अंकिताच्या डोळ्यांत एक अथांग मोकळीक होती. तिला आयुष्यात कोणी सूचना दिलेली अजिबात आवडायची नाही. तिच्या मनाला वाटेल तेच ती करायची.

दुसऱ्या बाजूला आकाशच्या कपाळावर काळजीच्या आट्या होत्या. त्याला त्या एका आठवड्यात त्यांच्या टेक-स्टार्टअपची पिच-डेक फायनल करायची होती. त्याच्यासाठी हे फक्त एक कॉलेज प्रोजेक्ट नव्हते, तर मध्यमवर्गीय घरातून बाहेर पडून स्वतःचे साम्राज्य उभे करण्याचे स्वप्न होते.

"मला ठाऊक आहे अंकिता," आकाश हलकेच हसत म्हणाला, "पण आपण स्पॉन्सर्स शोधतोय. आणि आज जो मुलगा येणार आहे, तो कॉलेजमधला सर्वात मोठा इन्व्हेस्टर ठरू शकतो."

तेवढ्यात कॅफेचा दरवाजा वाजला आणि हवेची एक थंड झुळूक आत आली.

ब्लॅक लेदर जॅकेट, महागडे लेटेस्ट अ‍ॅपल वॉच आणि हातात मर्सिडीजची की-चेन फिरवत आरव आत आला. वय 22. चेहऱ्यावर अत्यंत घमेंडी आणि 'आय ओन धिस वर्ल्ड' असा अ‍ॅटिट्यूड.

आरवने संपूर्ण कॅफेवर एक नजर फिरवली आणि थेट आकाश आणि अंकिताच्या टेबलाकडे आला. त्याने खुर्ची ओढून न बसता, थेट टेबलावरच एक हात टेकवला.

"सो... यू आर आकाश? जो मला तीन दिवसांपासून व्हॉट्सअ‍ॅपवर मेसेजेसचा सुकाकाळ आणतोय?" आरवने उपरोधाने विचारले.

आकाश घाईघाईने उभा राहिला, "हे आरव! थँक्स फॉर कमिंग मॅन. बस ना प्लीज. ही अंकिता, माझी को-फाऊंडर."

आरवने अंकिताकडे पाहिले. एका सेकंदासाठी त्याचे डोळे तिच्यावर स्थिरावले, पण लगेच त्याने चेहऱ्यावर तोच तुच्छतेचा भाव आणला. "को-फाऊंडर? की फक्त सोशल मीडिया हँडल करणारी इन्फ्लुएन्सर?"

अंकिताचे डोळे रागाने मोठे झाले. तिचा इगो दुखावला गेला होता. "एक्सक्यूझ मी? व्हॉट द हेल डू यू मीन्स बाय दॅट?"

आरवने त्याच्या पॉकेटमधून आयफोन 14 प्रो काढला आणि टेबलावर ठेवला. "बघ, अंकिता... किंवा जे काही तुझं नाव असेल ते. मला तुमच्या या चिल्लर आयडियामध्ये काहीच फ्युचर दिसत नाही. आकाश मला खूप साधा आणि भाबडा वाटतोय. त्याच्यावर कोणीही विश्वास ठेवून त्याला मूर्ख बनवू शकतं. अँड ऑनेस्टली, तुमच्या या प्लॅनमध्ये दम नाहीये. आय एम आऊट."

आकाशचा चेहरा पांढरा पडला. "आरव, प्लीज... एकदा पीपीटी तर बघून घे. आम्ही खूप मेहनत केलीये."

"मेहनत कामगाराचं काम असतं, आकाश," आरव हसला, "बिजनेस डोक्याने होतो. अँड यू गाईज आर नॉट स्मार्ट इनफ."

अंकिताने टेबलवरचा कॉफीचा कप ताडकन उचलला. तिच्या हातातून कॉफी टेबलवर सांडली. "आरव! तुला स्वतःच्या पैशांचा एवढा माज असेल ना, तर तो तुझ्या खिशात ठेव! आकाश तुझ्याशी रिस्पेक्टने बोलतोय याचा अर्थ असा नाही की तू इथे येऊन आमचा इन्सल्ट करशील!"

आरव अंकिताच्या अगदी जवळ झुकला. त्याच्या महागड्या परफ्युमचा तीव्र सुगंध अंकिताच्या नाकात गेला. "चील, बेबी! चिडल्यावर चेहऱ्यावर पिंपल्स येतात. अँड बाय द वे... तुझा हा मित्र? हा कधीच बिझनेसमन बनू शकत नाही. बिकॉझ ही ट्रस्ट्स एव्हरीवन."

आरवने तिथून निघून जाण्यासाठी पाऊल टाकलं. जाता जाता तो म्हणाला, "आणि हो, कॉफीचे बिल मी पे करतोय... कारण तुमच्या बजेटमध्ये ही वॅनिला लाटे बसत नसेल!"

आरव कॅफेतून बाहेर पडला आणि त्याच्या मर्सिडीजचा हॉर्न वाजवत निघून गेला.

अंकिताच्या छातीत रागाचा ज्वालामुखी पेटला होता. 'कोण समजतो स्वतःला तो? फक्त बापाच्या पैशांवर उडणारा एक नंबरचा टॉक्सिक सायको!' तिने मनातल्या मनात आरवची हजार वेळा टिंगल उडवली.

पण... रागाच्या त्या एका क्षणात, जेव्हा आरव तिच्या अगदी जवळ झुकला होता, तेव्हा त्याच्या डोळ्यांतील ती अथांग आत्मविश्वास आणि ती एक वेगळीच चमक अंकिताच्या नजरेतून सुटली नव्हती. तिला स्वतःचाच राग आला. 'मी अशा घमेंडी मुलाबद्दल असा विचार का करतेय?'

दुसऱ्या बाजूला आकाश खचून खुर्चीत बसला होता. 'मी आरववर किती विश्वास ठेवला होता. त्याने एका मिनिटात आमचं स्वप्न तोडलं.'

त्या रात्री 12:30 वाजता.

अंकिता तिच्या बेडरूममध्ये पडून होती. खोलीत फक्त तिच्या फोनचा डिम लाईट होता.

[WhatsApp Chat - Akash & Ankita]

Akash: Hey Ankita... मॅन, आय एम सो सॉरी. माझ्यामुळे तुझा मूड खराब झाला.

Ankita: अरे वेड्या! तुझी काय चूक? तो आरव एक नंबरचा अ‍ॅरोगंट जर्क आहे.

Akash: पण तो जे बोलला ते खरं होतं का गं? मी खूप लवकर लोकांवर विश्वास ठेवतो ना?

Ankita: बिलकूल नाही! तू खूप चांगला आहेस आकाश. आणि आपण त्याला दाखवून देऊ की आपण काय करू शकतो.

Akash: थँक्स अंकिता. यू आर माय रिअल सपोर्ट. गुड नाईट! ❤️

Ankita: गुड नाईट! ✨

अंकिताने व्हॉट्सअ‍ॅप बंद केले आणि सवयीने इन्स्टाग्राम उघडले.

तिने सर्च बारमध्ये टाईप केले—'Aarav_Executive'.

तिची बोटे आपोआप त्याच्या प्रोफाइलवर गेली. प्रायव्हेट प्रोफाईल नव्हते. आरवचे रिल्स, त्याच्या अलिशान गाड्यांचे फोटो, त्याच्या सोलो ट्रिप्स... आणि प्रत्येक फोटोखाली हजारो लाईक्स.

एका रीलमध्ये तो गिटार वाजवत होता. अतिशय शांत आणि हळुवार धून.

अंकिता ती रील 5 वेळा लूपवर पाहत राहिली. 'कॅफेतला तो उर्मट आरव आणि या रीलमधला हा शांत आरव... नक्की खरा आरव कोणता?' ती स्वतःशीच पुटपुटली.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी कॉलेजचा कॅम्पस गर्दीने फुलून गेला होता. फेस्टचे वेध लागले होते.

अंकिता आणि आकाश त्यांच्या नेहमीच्या कट्ट्यावर बसले होते. तेवढ्यात कॉलेजच्या नोटीस बोर्डाभोवती मुलांची तुफान गर्दी जमली.

"काय झालंय तिथे?" अंकिताने विचारले.

दोघेही गर्दी ढकलत पुढे गेले. नोटीस बोर्डावर 'अ‍ॅन्युअल कॉलेज फेस्ट – हेड कॉर्डिनेटर'ची यादी लागली होती.

आणि तिथे मोठ्या अक्षरात नाव लिहिले होते:

1. आरव मल्होत्रा (चीफ कॉर्डिनेटर)

2. अंकिता देशपांडे (डेप्युटी कॉर्डिनेटर)

अंकिताचा श्वास रोखला गेला. "व्हॉट द एफ...!"

तितक्यात मागून आरवच्या बूट्सचा आवाज आला.

आरव चष्मा डोळ्यांवर चढवत अंकिताच्या अगदी जवळ येऊन उभा राहिला. त्याच्या ओठांवर एक खोडकर, घमेंडी हसू होते.

त्याने अंकिताच्या कानाजवळ झुकून हळूच म्हणे, "सो, माय डेप्युटी... पुढील महिनाभर तुला माझं ऐकावच लागणार. कारण या फेस्टचा बॉस मी आहे."

अंकिताने रागाने आकाशकडे पाहिले. आकाशच्या चेहऱ्यावर भीती आणि अस्वस्थता स्पष्ट दिसत होती, कारण त्याला ठाऊक होते की अंकिता कुणाचेही ऐकत नाही.

आरवने अंकिताकडे पाहून एक डोळा मारला आणि म्हणाला, "तयार राहा अंकिता... गेम तर आता सुरू झालाय."

कॅम्पसच्या विशाल अ‍ॅम्पिथिएटरमध्ये गजबज होती. डोक्यावर संध्याकाळचं केशरी-जांभळं ऊन होतं. विशाल स्टेजवर स्पॉन्सर्सचे मोठे फ्लेक्स लावले जात होते. जिकडे तिकडे तरुण-तरुणींची धावपळ, वॉक-टॉकीवर होणारे मेसेजेस आणि साऊंड सिस्टीमवर चेक होणारा बेसचा आवाज-सगळं काही अत्यंत हाय-एनर्जी वातावरण निर्माण करत होतं.

अंकिता तिथल्या एका लाकडी बेंचवर बसून लॅपटॉपवर फेस्टचे बजेट शेड्युल चेक करत होती.

तितक्यात तिचे लक्ष समोर गेले. आरव स्टेजवर उभा होता. ब्लॅक टी-शर्ट, अ‍ॅव्हिएटर गॉगल्स आणि हातात क्लिपबोर्ड. तो ज्युनिअर्सना अगदी कमांडिंग आवाजात सूचना देत होता. त्याच्या आवाजात एक वेगळाच दरारा होता.

कॉलेजचा कट्टा, कॅन्टीनमधून येणारा शेव-पाव आणि गरमागरम चहाचा सुवास आणि बॅकग्राऊंडला सराव करणाऱ्या बँडचा ड्रम-बीट.

अंकिताने अ‍ॅपल वॉचवर वेळ पाहिली-संध्याकाळचे 5:45 वाजले होते. तिला आकाशला भेटायचं होतं. कारण आकाशने तिला दुपारी व्हॉट्सअ‍ॅपवर मेसेज केला होता:

“अंकिता, मी कॅन्टीनमागे वाट पाहतोय. खूप महत्वाचं बोलायचंय.”

अंकिता लॅपटॉप बंद करून उभी राहिली, पण तिच्या मनात एक अस्वस्थता होती.

गेल्या तीन दिवसांपासून आरवसोबत फेस्टचे काम करताना ती एक गोष्ट सातत्याने अनुभवत होती-आरव जितका बाहेरून घमेंडी आणि उर्मट दिसायचा, तितकाच तो कामाच्या बाबतीत अत्यंत परफेक्ट आणि कडक होता. त्याने फेस्टसाठी शहरातल्या सर्वात मोठ्या ब्रँड्सचे स्पॉन्सरशिप्स अवघ्या 24 तासांत आणलं होतं.

‘तो असा कसा असू शकतो? एका क्षणी इतका टॉक्सिक आणि दुसऱ्या क्षणी इतका स्मार्ट?’ अंकिताच्या स्वच्छंदी मनाला हा प्रश्न छळत होता. तिला कोणाचे ऐकायची सवय नव्हती, पण आरवचे प्लॅनिंग इतके अचूक असायचे की तिला नाईलाजाने त्याचं ऐकावं लागायचं.

ती कॅन्टीनच्या मागे गेली. तिथे आकाश चिंतेत फेऱ्या मारत होता.

"आकाश! काय झालंय? इतका टेन्शनमध्ये का दिसतोयस?" अंकिताने त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला.

आकाशने तिच्याकडे पाहिले. त्याच्या डोळ्यांत अविश्वास होता. "अंकिता... तू आरवच्या ग्रुपसोबत जास्त वेळ घालवतेयस आजकाल."

"व्हॉट?" अंकिता आश्चर्याने हसली. "आर यू सिरियस आकाश? मी फेस्टची डेप्युटी कॉर्डिनेटर आहे! मला त्याच्यासोबत काम करावं लागतंय. आणि तुला तर माहितीय मी त्याचा किती द्वेष करते!"

"द्वेष करतेस?" आकाशचा आवाज थोडा चढला. "मग काल रात्री 1 वाजता त्याच्या इन्स्टा रीलवर तुझी कमेंट काय करत होती?"

अंकिता जागीच गोठली. 'आकाश माझ्या सोशल मीडियावर वॉच ठेवतोय?'

"आकाश, इट वॉज जस्ट अ नॉर्मल कमेंट! तो गिटार छान वाजवतो म्हणून मी 'Nice Vibe' लिहिलं. दॅट्स इट!" अंकिताचा स्वाभिमान दुखावला गेला. "तू माझ्यावर संशय घेतोयस?"

"मी संशय नाही घेत, अंकिता," आकाश नम्रपणे पण दुखावलेल्या आवाजात म्हणाला, "आरव चांगला माणूस नाहीये. तो खूप हुशार आहे. तो तुला आणि मला दूर करतोय. मला भीती वाटतेय की तू त्याच्या या 'श्रीमंती अ‍ॅटिट्यूड'ला भुलशील."

"स्टॉप इट, आकाश!" अंकितानं ताडकन हात मागे घेतला. "मला कोणाचं ऐकायची सवय नाहीये, हे तुला चांगलं माहितीय. डोन्ट ट्राय टू कंट्रोल मी!"

ती रागाने मागे वळली आणि तडक अ‍ॅम्पिथिएटरकडे निघाली. आकाश तिच्यामागे आला नाही, तो तिथेच खिन्नपणे उभा राहिला.

अंकिता रागाच्या भरात चालत असताना, समोरून येणाऱ्या आरवला ती पाहतच राहिली नाही आणि थेट त्याच्या छातीवर जाऊन आदळली!

हातातल्या बजेट फाईल्स आणि तिच्या आयफोन जमिनीवर सटकले.

"वॉच आऊट, डेप्युटी!" आरवने एका हातात तिचा हात पकडला, जेणेकरून ती पडणार नाही.

त्याचा स्पर्श आणि त्याच्या परफ्युमचा तो ओळखीचा सुगंध. अंकिताचा श्वास थांबला. तिने लगेच आपला हात मागे खेचला.

"तू अंधळा आहेस का आरव?" ती ओरडली.

आरव शांतपणे खाली वाकला. त्याने तिच्या फाईल्स आणि फोन उचलला. फोनची स्क्रीन उघडी होती-तिथे आकाशसोबतचा तिचा व्हॉट्सअ‍ॅप चॅट उघडा होता, जिथे शेवटचा मेसेज होता: 'डोन्ट ट्राय टू कंट्रोल मी!'

आरवच्या ओठांवर एक तिरकस, उपरोधिक हास्य आले. "ओहो... तर 'सो-कॉल्ड' बेस्ट फ्रेंडसोबत मॅटर झालाय वाटतं?"

"तुझा काही संबंध नाही त्यात!" अंकिताने त्याच्या हातातून फोन हिसकावून घेतला.

आरवने आपले हात खिशात घातले आणि तिच्या डोळ्यात डोळे घालून पाहिले. "अंकिता, तो आकाश तुला डिझर्व्ह करत नाही. तो मुलगा खूप सुरक्षित (insecure) आहे. जो माणूस तुझ्यावर विश्वास ठेवू शकत नाही, तो तुझ्यासोबत उभा कसा राहणार?"

अंकिताच्या मनात एक क्षण विचारांचे वादळ उठले. 'आरव असं का बोलतोय? आकाश खरंच माझ्यावर संशय घेतोय का? पण आरवला आमच्यात बोलायचा काय अधिकार आहे?'

"तू मला शिकवू नकोस आरव. ज्याच्यामुळे आमचा पहिला वाद झाला, तो तूच आहेस!" अंकिता रागाने म्हणाली.

"आय नो," आरव तिच्या अगदी जवळ आला. त्याची सावली अंकितावर पडली. "पण कधी कधी वाद घालणारी माणसंच आयुष्यात सर्वात जास्त क्लेरिटी देतात."

त्या रात्री उशिरा. फेस्टची मेन नाईट दोन दिवसांवर आली होती.

अंकिता तिच्या खोलीत खिडकीजवळ उभी होती. हवेत पावसाचा गारवा होता.

तिचा फोन वाजला. इन्स्टाग्रामवर नोटिफिकेशन आले.

@Aarav_Executive sent you a video.

तिने मेसेज उघडला. आरवने एक व्हॉईस टीझर पाठवला होता. तो त्याच्या स्टुडिओमध्ये बसून गिटारवर एक नवी धून वाजवत होता. खाली कॅप्शन होते:

“Composed this for someone who hates me the most, but looks the best when she is angry.”

अंकिताचे हृदय वेगाने धडधडू लागले. 'हे माझ्यासाठी आहे?' तिची बोटे थरथरली. तिने त्याला रिप्लाय टाईप केला:

Ankita: यू आर टॉक्सिक, आरव.

Aarav: अँड यट, यू आर विचार करायला भाग पडलीय ना मी? 😉

Ankita: शट अप! ॲन्ड गो टू स्लीप.

Aarav: लेट नाईट कॉफी? उद्या फेस्टच्या फायनल रन-थ्रूनंतर? फक्त आपण दोघं.

अंकिताने स्क्रीनकडे पाहिले. तिच्या एका बाजूला आकाशचा मेसेज होता, जो अजूनही तिच्या 'सॉरी'ची वाट पाहत होता, आणि दुसऱ्या बाजूला आरवचे हे थेट निमंत्रण.

तिने विचार न करता टाईप केले: “6 वाजता. Starbucks. पण फक्त कामाबद्दल बोलायचं.”

दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी 6:15 वाजता.

अंकिता स्टारबक्समध्ये बसली होती. आरव समोर बसून अगदी शांतपणे त्याची ब्लॅक कॉफी पित होता. कालचा तो उर्मट आरव आता अगदी साधा, पण प्रचंड आकर्षक दिसत होता.

त्यांनी तासभर फेस्टच्या मॅनेजमेंटवर गप्पा मारल्या. अंकिताला जाणवलं की आरव हा फक्त पैशांचा माज असणारा मुलगा नाहीये, तर त्याच्या मागे एक अत्यंत हुशार आणि स्ट्रॅटेजिक डोकं आहे.

"आरव... तू त्या दिवशी कॅफेत आकाशशी इतका वाईट का वागलास?" अंकिताने शेवटी विचारलेच.

आरवने कॉफीचा कप खाली ठेवला. त्याचे डोळे गंभीर झाले.

"कारण मला माहीत होतं, जर मी त्याच्या बिझनेस प्लॅनला रिजेक्ट केलं, तर तो खचून जाईल... पण तू? तू त्याच्यासाठी माझ्याशी भांडशील. मला हे पाहायचं होतं की तुझ्यामध्ये किती फायर आहे." आरव हलकेच हसला. "अँड ऑनेस्टली अंकिता, आय वॉज इम्प्रेस्ड."

अंकिता सुन्न झाली. 'या माणसाने मला आणि आकाशला ट्रॅप केलं होतं?'

तितक्यात स्टारबक्सचा काचेचा दरवाजा जोरात उघडला गेला.

बाहेर मुसळधार पाऊस पडत होता. पावसात पूर्ण भिजलेला आकाश आत आला. त्याचे डोळे लाल झाले होते आणि हातात एक मोठा लिफाफा होता.

त्याने अंकिता आणि आरवला एकाच टेबलवर बसलेले पाहिले. आकाशच्या चेहऱ्यावरचा उरलासुरला विश्वासही उडून गेला.

"अंकिता...?" आकाशचा आवाज थरथरला.

"आकाश! तू इथे?" अंकिता घाबरून उभी राहिली.

आकाश पुढे आला आणि त्याने तो लिफाफा टेबलवर ताडकन फेकला.

"तुला माहितीय या लिफाफ्यात काय आहे, अंकिता?" आकाश आरवकडे पाहत म्हणाला. "हा आपल्या स्टार्टअपचा पेटंट ड्राफ्ट आहे, जो मी आज पूर्ण केला... मला वाटलं होतं मी तुला सरप्राईज देईन. पण तू इथे... याच्यासोबत कॉफी डेट मारतेयस!"

"आकाश, गैरसमज करून घेऊ नकोस, आम्ही फक्त फेस्टचं..." अंकिता स्पष्टीकरण देण्याचा प्रयत्न करू लागली.

पण आकाशने हात वर केला. "नो अंकिता! आता खूप उशीर झालाय."

आकाशने आरवकडे पाहिले आणि म्हणाला, "आरव, तुला जे हवं होतं तेच झालं. ज्याच्यामुळे आमच्यात पहिला वाद झाला, आज तूच तिच्या सर्वात जवळ आहेस... काँग्रॅच्युलेशन्स!"

आकाश वळला आणि पावसात तसाच बाहेर निघून गेला.

अंकिता आकाशच्या मागे धावणार, तितक्यात आरवने तिचा हात घट्ट धरला.

"अंकिता, थांब," आरवचा आवाज एकदम गंभीर होता. "जर तू आज त्याच्यामागे गेलीस, तर तू आयुष्यात कधीच पुढे जाऊ शकणार नाहीस."

अंकिता बाहेरील पावसात जाणाऱ्या आकाशकडे आणि आपला हात धरून ठेवणाऱ्या आरवकडे पाहत मध्येच अडकून पडली!

कॉलेजचे अ‍ॅम्पिथिएटर आज एखाद्या आंतरराष्ट्रीय म्युझिक फेस्टिव्हलसारखे उजळून निघाले होते.

विशाल स्टेजवर हजारो व्हॉट्सचे लेझर लाईट्स हवेत धुके निर्माण करणाऱ्या स्मोक मशिन्सच्या वाफेवर तांडव करत होते. डीजेच्या बेसचा कंपन थेट छातीत जाणवत होता. हजारो विद्यार्थ्यांची गर्दी, हातात चमकणारे ग्लो-स्टिक्स आणि वातावरणात असलेला एक वेगळाच हाय-व्होल्टेज उत्साह.

स्टेजच्या मागे बॅकस्टेज एरियामध्ये अंकिता अत्यंत घाईघाईने वॉक-टॉकीवर ऑर्डर्स देत होती.

ओव्हरसाईज्ड ब्लॅझर, क्रॉप टॉप आणि व्हाईट स्नेकर्स-तिचा लुक एकदम स्टायलिश आणि मॉडर्न वाटत होता. पण तिच्या चेहऱ्यावरच्या ताण लपत नव्हता. काल रात्री पावसातील तो प्रसंग... आकाशचे ते भिजलेले रूप आणि त्याने फेकलेला पेटंटचा लिफाफा-त्याच्या आठवणीने तिचे मन अजूनही अस्वस्थ होते.

बॅकस्टेजला कलाकारांची, अँकर्सची आणि स्पॉन्सर्सची तुफान लगबग सुरू होती. हवेत बॉडी स्प्रे, थंड एनर्जी ड्रिंक्स आणि गरम पॉपकॉर्नचा वास मिसळला होता.

स्टेजवरून अँकर ओरडला- "आणि आता... लेडीज अँड जेंटलमेन, या फेस्टचा सर्वात मुख्य क्षण! स्पॉन्सर्स अँड को-फाऊंडर्स यांचा डान्स परफॉर्मन्स आणि ट्रिब्यूट!"

गर्दीने एकच जल्लोष केला.

तितक्यात बॅकस्टेजच्या काळ्या पडद्यामागून आरव बाहेर आला. ऑल-ब्लॅक सूट, गळ्यात सिल्व्हर चेन आणि रोल केलेल्या स्लीव्ह्ज. त्याच्या अंगावरचा तोच महागडा परफ्युम. तो अंकिताच्या शेजारी येऊन उभा राहिला.

"तू रेडी आहेस, डेप्युटी?" आरवने हलकेच विचारले.

अंकिताने आरवकडे पाहिले. ती द्विधा मनःस्थितीत होती.

तिला आरवच्या अ‍ॅटिट्यूडचा, त्याच्या श्रीमंतीच्या माजाचा प्रचंड राग यायचा. त्यानेच तिच्या आणि आकाशच्या नात्यात पहिला वाद निर्माण केला होता. पण आज... या हजारो लोकांच्या गर्दीत, जेव्हा संपूर्ण फेस्टची जबाबदारी तिच्या खांद्यावर होती, तेव्हा फक्त आरवच असा एकमेव माणूस होता जो तिच्यासोबत खंबीरपणे उभा होता.

'मी याचा द्वेष करते... मग मला याच्यासोबत कम्फर्टेबल का वाटतंय? आणि आकाश...? आकाश आज गर्दीत कुठेतरी मला पाहत असेल ना?' अंकिताने मनातल्या मनात विचार केला.

दुसऱ्या बाजूला, आरवच्या डोळ्यात नेहमी असणारी घमेंड आज थोडी मंदावली होती. तो अंकिताकडे एका वेगळ्याच आदराने पाहत होता. तिच्या कामाचे कौतुक आणि तिच्यासाठी असणारा एक छुपा आदर त्याच्या नजरेत स्पष्ट दिसत होता.

"मी डान्स नाही करणार आरव," अंकिता वॉक-टॉकी खिशात ठेवत म्हणाली. "माझा मूड नाहीये."

आरवने तिचा हात पकडला. पण या वेळी त्याचा स्पर्श कडक नव्हता, तर खूप मऊ आणि आश्वासक होता.

"अंकिता... हे फेस्ट तुझं स्वप्न होतं," आरव शांतपणे म्हणाला. "तू गेल्या महिनाभर दिवस-रात्र एक केलीयेस. एका अशा माणसासाठी तुझं हे सरप्राईज मोडू नकोस, ज्याला तुझ्या कष्टांपेक्षा स्वतःच्या इगोची जास्त काळजी आहे."

"आकाशबद्दल असं बोलू नकोस!" अंकिता चिडली.

"मी सत्य बोलतोय," आरव तिचे डोळे वाचत म्हणाला. "आकाश चांगला मुलगा असेल, पण तो तुझ्या गतीशी जुळवून घेऊ शकत नाही. यू आर अ फायर, अंकिता. तुला अशा कोणाची गरज आहे जो तुझ्या आगीत जळू शकेल, तुला विझवायचा प्रयत्न करणार नाही."

स्टेजवरून गाणे सुरू झाले-एक स्लो-बर्न लफी ट्रॅक.

आरवने त्याचा हात अंकितासमोर पुढे केला. "फक्त 3 मिनिटे. माझ्यासाठी नाही... आपल्या या फेस्टसाठी."

अंकिताने आरवच्या डोळ्यात पाहिले. तिच्या स्वाभिमानाने एका क्षणासाठी माघार घेतली. तिने तिचा हात आरवच्या हातात ठेवला.

दोघे स्टेजवर आले. लेझर लाईट्सचा पिवळा आणि निळा प्रकाश थेट त्यांच्यावर पडला. गर्दीने शिट्ट्या आणि टाळ्यांचा कडकडाट केला.

आरवने अंकिताची कमर हळूवारपणे धरली आणि अंकिताचा एक हात आरवच्या खांद्यावर विसावला.

संगीत हळूवार वाहू लागले. आरवच्या पावलांशी पावले मिळवत अंकिता फिरू लागली. त्यांचे डोळे एकमेकांत गुंतले होते.

"तू खूप सुंदर दिसतेयस आज," आरवने तिच्या कानाजवळ झुकून हळूच म्हणे.

अंकिताच्या छातीत धडधड वाढली. "आरव... फ्लर्ट करू नकोस."

"मी फ्लर्ट नाही करत, अंकिता," आरव गंभीर झाला. "आय अ‍ॅक्चुअली मीन इट."

पण त्याच क्षणी, अंकिताची नजर गर्दीतल्या एका ठराविक कोपऱ्याकडे गेली.

तिथे, व्हीआयपी पासच्या मागे, आकाश उभा होता.

त्याचा लुक पूर्णपणे कोलमडलेला होता. डोळ्यांखाली काळी वर्तुळे, विस्कटलेले केस आणि हातात बिझनेस पिचची फाईल. तो अंकिता आणि आरवला एकत्र डान्स करताना पाहत होता. त्याच्या डोळ्यातून रागापेक्षा जास्त असहाय्यतेचे आणि विश्वासाघाताचे अश्रू वाहणी स्पष्ट दिसत होते.

अंकिताचे पाऊल जागीच अडखळले.

'हे देवा! मी हे काय करतेय?' तिच्या आत काहीतरी तुटले.

तिला आठवले ते कॉलेजचे पहिले दिवस... जेव्हा आकाश तिच्यासाठी कॅन्टीनमधून गरम चहा आणायचा, तिच्या लहरी स्वभावाला सांभाळून घ्यायचा आणि स्वप्ने पाहायचा. आकाशचा एकच दोष होता-तो खूप लवकर लोकांवर विश्वास ठेवायचा आणि अंकितावर त्याचा जीव जडला होता.

आणि आज? ज्या आरवमुळे आकाशचा पहिला अपमान झाला, ज्या आरवने त्यांच्या बिझनेसला हसण्यावारी नेले, त्याच आरवच्या बाहूंमध्ये ती आज डान्स करत होती!

‘मी आरवकडे का आकर्षित होतेय? कारण तो स्मार्ट आहे? की तो मला चॅलेंज करतो म्हणून? पण आकाशचं काय?’ अंकिताच्या डोक्यात विचारांचे थैमान सुरू झाले.

डान्स संपला. लोकांनी प्रचंड टाळ्या वाजवल्या.

अंकिताने त्वरित आरवचा हात सोडला आणि ती धावतच स्टेजवरून खाली उतरली. ती थेट गर्दी ढकलत आकाश उभा होता तिथे गेली.

पण आकाश तिथे नव्हता. तो आधीच तिथून निघून गेला होता.

तिने पटकन आयफोन काढला आणि व्हॉट्सअ‍ॅप उघडले.

[WhatsApp Chat - Ankita & Akash]

Ankita: आकाश! प्लीज थांब. तू जिथे आहेस तिथेच राहा, मी येतेय.

Ankita: तू जो विचार करतोयस तसं काही नाहीये. तो फक्त फेस्टचा डान्स होता.

Ankita: आकाश, प्लीज पिक अप माय कॉल! 📞

मेसेजला 'डबल टिक' झाली, पण ब्लू टिक झाली नाही.

तितक्यात अंकिताच्या फोनवर एक इन्स्टाग्राम नोटिफिकेशन आले. आकाशने त्याला टॅग करून एक स्टोरी ठेवली होती.

स्टोरीमध्ये त्यांच्या जुन्या आठवणींचा एक फोटो होता आणि खाली लिहिले होतं:

“काही माणसांची साथ फक्त सुरुवातीच्या प्रवासापुरती असते... मंजीलपर्यंत पोहोचायला त्यांना नव्या साथीदारांची गरज असते. गुडबाय @Ankita_D.”

अंकिताच्या डोळ्यांतून अश्रू घसरले. तिने आकाशला फोन लावला, पण फोन स्विच्ड ऑफ येत होता.

अंकिता धावत कॉलेजच्या मागच्या पार्किंग एरियामध्ये गेली. तिला वाटले आकाश तिथे त्याची बाईक काढत असेल.

पण तिथे गेल्यावर तिला जे दिसले, त्याने तिचे पाय जमिनीलाच खिळले!

पार्किंगच्या एका कोपऱ्यात आकाश उभा होता. आणि त्याच्यासोबत दुसरीच एक मुलगी उभी होती!

ती मुलगी दुसरी कोणी नसून त्यांच्या कॉलेजच्या प्रतिस्पर्धी बिझनेस क्लबची हेड-रिया होती.

रिया आकाशच्या अगदी जवळ उभी होती आणि त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून त्याला समजवत होती.

"आकाश, तू चिंता करू नकोस," रियाचा आवाज अंकिताच्या कानावर पडला. "तुझा स्टार्ट-अप प्लॅन उत्कृष्ट आहे. अंकिता आणि आरव तुला मूर्ख बनवत होते. आता तू आमच्या टीममध्ये ये. आपण दोघे मिळून आरवच्या आणि अंकिताच्या प्रोजेक्टला मार्केटमधून क्रॅश करू!"

आकाशने शांतपणे मान हलवली. त्याने त्याची पिच-डेक फाईल रियाच्या हातात सोपवली!

अंकिता सुन्न झाली. तिच्या पायाखालची जमीन सरकली.

‘आकाश...? जो माझ्यावर प्राणापलीकडे प्रेम करायचा... तो आमच्या आयडियाचा पेटंट प्रतिस्पर्ध्याला देतोय?’

तितक्यात मागून आरव चालत आला. त्याने हा सीन पाहिला.

आरवच्या चेहऱ्यावरचा राग अनावर झाला. तो थेट पुढे गेला आणि त्याने आकाशच्या कॉलरला घट्ट पकडलं!

"आकाश, यू ब्लीडी ट्रेटर!" आरव ओरडला. "तू तुझा इगो सांभाळण्यासाठी स्वतःच्या को-फाऊंडरचा आणि प्रेमाचा असा सौदा करतोयस?"

आकाशने रागाने आरवचा हात झटकला आणि त्याला जोरात मागे ढकलले.

"तोंड सांभाळून बोल आरव!" आकाश ओरडला. "ज्याच्यामुळे वाद झाला, तोच तुला आवडला ना अंकिता? मग आता बघा... मी काय करतो! उद्या सकाळी कॉलेजच्या मेन बिझनेस पिचिंगमध्ये मी तुमच्या दोघांविरुद्ध उभा राहणार आहे."

आकाशने अंकिताकडे एक जळजळीत नजर टाकली आणि रियासोबत तिच्या कारमध्ये बसून निघून गेला.

अंकिता खाली जमिनीवर कोसळली. आरव तिच्या शेजारी वाकला आणि तिचे खांदे धरले.

अंकिताने रडत आरवकडे पाहिले आणि म्हणाली, "आरव... हे सगळं तुझ्यामुळे झालं! तू आमच्या आयुष्यात आलास आणि सगळं उद्ध्वस्त झालं!"

आरवने अंकिताचे हात घट्ट धरले, त्याचे डोळेही लाल झाले होते. "नाही अंकिता... हे माझ्यामुळे नाही झालं. हे त्याच्या अविश्वासामुळे झालंय. पण मी तुला हरू देणार नाही. मी तुझ्या पाठीशी उभा राहीन... अगदी शेवटपर्यंत!"

---

सकाळचे 9:30 वाजले होते. कॉलेजच्या मुख्य ऑडिटोरियमचा भव्य हॉल शांततेत बुडाला होता.

स्टेजवर मोठमोठे स्पॉन्सर्स, व्हेन्चर कॅपिटलिस्ट्स आणि मीडियाचे प्रतिनिधी बसले होते. स्टेजच्या एका बाजूला भलीमोठी प्रोजेक्टर स्क्रीन चमकत होती. संपूर्ण हॉलमध्ये एसीचा गारवा आणि एका महत्त्वाकांक्षी स्पर्धेचा कमालीचा ताण पसरला होता.

हॉलच्या डाव्या बाजूला आकाश उभा होता. फॉर्मल शर्ट, चेहऱ्यावर कमालीचा कडकपणा आणि हातात प्रतिस्पर्धी क्लबची पेटंट फाईल. त्याच्या शेजारी रिया एक विजयाचे उपरोधिक हास्य घेऊन उभी होती.

तर उजव्या बाजूला अंकिता आणि आरव उभे होते. अंकिताचा लुक पूर्णपणे शांत पण आतून हादरलेला होता. तिच्या डोळ्यांखाली काल रात्रभर न झोपल्यामुळे काळी वर्तुळे आली होती. आरव तिच्या शेजारी एखाद्या ढालीसारखा उभा होता.

ऑडिटोरियममधील माईकचा हलकासा शिट्टीसारखा आवाज आला.

अँकर पुढे आला-"वेलकम एव्हरीवन टू द अ‍ॅन्युअल इन्क्युबेशन पिच! आज आपल्या कॉलेजमधील सर्वात इनोव्हेटिंग बिझनेस आयडियाला 1 कोटी रुपयांचे स्पॉन्सरशिप फंडिंग मिळणार आहे."

हॉलमध्ये टाळ्यांचा कडकडाट झाला. पण अंकिता, आरव आणि आकाश यांच्यात चाललेला 'सायलेंट वॉर' तिथे उपस्थित असलेल्या प्रत्येकाला जाणवत होता.

अंकिताच्या हातातली डायरी थरथरत होती. तिने ज्याच्यावर स्वतःपेक्षा जास्त विश्वास ठेवला, तोच आकाश आज तिचीच आयडिया चोरून तिच्याविरुद्ध उभा राहिला होता. तिची 'स्वच्छंदी'वृत्ती आज एका मोठ्या भावनिक आघाताने कोलमडली होती.

‘आकाश... तू इतका कसा बदलू शकतोस? फक्त इगोसाठी तू आमचे स्वप्न विकलेस?’ अंकिताच्या मनात विचारांचे थैमान सुरू होते.

आकाशच्या डोळ्यात मात्र एक वेगळाच संताप होता. तो स्वतःला पटवून देत होता की अंकिताने आधी त्याला फसवलं. पण त्याच्या अंतर्मनात एक भीतीही होती-आपण रियाच्या मदतीने चुकीचा मार्ग तर निवडत नाहीये ना?

आणि आरव? आरवच्या चेहऱ्यावर नेहमी असणाऱ्या घमेंडीऐवजी आज एका खऱ्या लीडरचा संयम आणि अंकिताला जपण्याची तळमळ दिसत होती.

पिचिंग सुरू होण्यापूर्वीच्या 5 मिनिटांत आकाश अंकिताजवळून गेला.

"अजूनही वेळ गेली नाहीये अंकिता," आकाश उपरोधाने म्हणाला. "तू तुझी टीम सोडून माझ्या बाजूने उभी राहू शकतेस. शेवटी ही आयडिया आपली होती."

अंकिताने मान वर करून आकाशच्या डोळ्यात पाहिले. तिचे डोळे कोरडे होते.

"ही आयडिया आपली होती, आकाश," अंकिताचा आवाज कमालीचा शांत आणि पोक्त वाटला. "पण तू ती आयडिया प्रतिस्पर्ध्याला विकलीस. तू मला नाही, तर स्वतःच्या प्रामाणिकपणाला हरवलेस."

"मी नाही, तू हरवलेस आपल्याला!" आकाश जवळ येत फुसफुसला. "ज्याच्यामुळे आपल्यात पहिला वाद झाला, त्या आरवला तू निवडलेस. मग आता सहन कर!"

"स्टॉप इट, आकाश!" आरवमध्ये आला. त्याने आकाशला मागे ढकललं. "तुला वाटतंय तू जिंकशील? तू अंकिताचा विश्वासघात केलाय आणि बिझनेस विश्वासावर चालतो... ज्याची तुला अजिबात अक्कल नाहीये."

जज यांनी पहिले नाव पुकारलं- "नेक्स्ट टीम: आकाश आणि रिया (प्रोजेक्ट: नेक्सस)!"

आकाश आणि रिया आत्मविश्वासाने स्टेजवर गेले. आकाशनं प्रेझेंटेशन सुरू केलं. त्याने अंकिता आणि त्याने मिळून बनवलेली तीच टेक-स्टार्टअपची मूळ आयडिया 'नवीन पेटंट' म्हणून प्रेझेंट करायला सुरुवात केली. त्याच्या बोलण्यात सफाई होती, पण अंकिताच्या आणि त्याच्या एकत्र पाहिलेल्या स्वप्नांची ती उघडउघड चोरी होती.

जजेस खूप प्रभावित झाले. त्यांनी टाळ्या वाजवल्या.

"ग्रेट आयडिया, आकाश!" मुख्य जज म्हणाले. "ही आयडिया पूर्णपणे ओरिजिनल वाटतेय."

आकाशने स्टेजवरून खाली अंकिताकडे पाहून एक हसू फेकत आव्हान दिले.

आणि मग अँकर ओरडला-"नेक्स्ट टीम: अंकिता आणि आरव (प्रोजेक्ट: द मॉडर्न डायरी)!"

अंकिताचे पाय थरथरले. "आरव... आपली मूळ पीपीटी तर आकाशने वापरली. आता आपण काय प्रेझेंट करणार?"

आरवने अंकिताचा हात हातात घेतला. "अंकिता, तू माझ्यावर विश्वास ठेवतेस?"

अंकिताने आरवकडे पाहिले. तिच्या ओठांतून शब्द बाहेर पडला-"हो."

"मग स्टेजवर चल. आज आपण पीपीटी नाही, तर सत्य मांडणार आहोत."

दोघे स्टेजवर गेले. स्क्रीनवर कोणतीही पीपीटी नव्हती. फक्त एक कोरा पडदा.

हॉलमध्ये कुजबुज सुरू झाली. आकाश आणि रियाच्या चेहऱ्यावर हसू आलं. 'हे दोघे आता फसले!'

अंकिताने माईक हातात घेतला. तिच्या डोळ्यांसमोर संपूर्ण प्रवास उभा राहिला-आरवचा पहिला तो उर्मटपणा, कॅफेतला वाद, फेस्टची ती रात्र आणि आकाशचा विश्वासघात.

‘मी आत्तापर्यंत कोणाचंही ऐकलं नाही. मी स्वतःच्या मर्जीने जगले. पण आज... आज मला दाखवून द्यायचं आहे की 'द मॉडर्न डायरी' ही फक्त एक कल्पना नाही, तर ते आमचं अस्तित्व आहे.’

अंकिताने बोलायला सुरुवात केली.

"गुड मॉर्निंग जजेस. आज आमच्याकडे कोणतीही रंगीबेरंगी पीपीटी नाहीये. कारण... 5 मिनिटांपूर्वी ज्या आयडियाचे प्रेझेंटेशन तुम्ही पाहिलं, ती पीपीटी आणि ते पेटंट ड्राफ्ट्स प्रत्यक्षात माझ्या आणि आकाशच्या रात्रीच्या मेहनतीचे फळ होतं."

हॉलमध्ये एकदम सन्नाटा पसरला!

आकाश ताडकन उभा राहिला, "शी इज लायिंग, सर!"

"लेट हर स्पीक!" मुख्य जज कडक आवाजात म्हणाले.

अंकिता पुढे म्हणाली, "पण मी इथे कोणावर चोरीचा आरोप करायला आले नाहीये. कारण एका खऱ्या बिझनेसमनला ठाऊक असतं की आयडिया ही कोणाचीही असू शकते... पण ती पूर्ण करण्याचं 'व्हिजन' आणि 'नियत' ही फक्त मूळ निर्मात्याचीच असते!"

त्यानंतर आरव पुढे आला. त्याने त्याच्या फोनवरून एक ऑडिओ आणि व्हिडिओ फाईल मोठ्या स्क्रीनवर प्ले केली.

ती फाईल म्हणजे दोन दिवसांपूर्वीची रिया आणि आकाशची व्हॉट्सअ‍ॅप चॅट आणि व्हॉईस नोट्स होत्या-ज्यात रिया स्पष्टपणे आकाशला अंकिताला फसवण्यासाठी आणि पेटंट चोरी करण्यासाठी चिथावणी देत होती!

आरवने त्याच्या नेटवर्कचा आणि हुशारीचा वापर करून हे पुरावे काल रात्रीच जमा केले होते.

संपूर्ण हॉल सुन्न झाला. जजेसचे चेहरे गंभीर झाले.

रियाचा चेहरा पांढरा पडला आणि ती तिथून हळूच सटकली.

आकाश स्टेजच्या खाली मान खाली घालून उभा राहिला. त्याचा अहंकार, त्याचा इगो आणि त्याची नवी टीम एका क्षणात पत्त्यांसारखी कोलमडून पडली.

मुख्य जजेसने निर्णय दिला- "आकाश आणि त्याच्या टीमला या स्पर्धेतून कायमचे डिसक्वालिफाय करण्यात येत आहे. आणि या वर्षाचे 1 कोटींचे फंडिंग अंकिता आणि आरवच्या 'द मॉडर्न डायरी'ला देण्यात येत आहे!"

हॉलमध्ये तुफान टाळ्यांचा कडकडाट झाला! अंकिताच्या डोळ्यातून आनंदाश्रू वाहू लागले.

स्पर्धा संपल्यानंतर सर्व जण निघून गेले.

ऑडिटोरियमच्या बाहेर पावसाची रिमझिम सुरू झाली होती.

आकाश एका कोपऱ्यात उभा होता. तो पूर्णपणे एकटा पडला होता. त्याने अंकिताकडे पाहिले. त्याचे डोळे पश्चात्तापाने भरले होते. तो हळूहळू अंकिताकडे आला.

"अंकिता... मला माफ कर," आकाशचा आवाज थरथरत होता. "मी इगोच्या भरात आंधळा झालो होतो. मी तुझ्यावर संशय घेतला आणि बदला घेण्याच्या नादात स्वतःच उद्धवस्त झालो."

अंकिताने आकाशकडे पाहिलं. तिच्या मनात आता राग नव्हता, फक्त एक शांतता होती.

"मी तुला माफ केलंय, आकाश," अंकिता म्हणाली. "पण आपण आता आधीसारखे कधीच होऊ शकत नाही."

आकाश  थांबला नाही. तो वळून निघून गेला.

तितक्यात आरव तिथे आला. त्याच्या हातात दोन कॉफीचे कप होते. त्याने एक कप अंकिताकडे सरकवला.

"सो, पार्टनर... आपण जिंकलो!" आरव हलकेच हसला.

अंकिताने आरवकडे पाहिलं. पावसाच्या त्या मंद प्रकाशात, आरवचे ते निस्वार्थी रूप तिला दिसत होतं. ज्याच्याशी तिचा पहिला वाद झाला होता, ज्याला ती सर्वात जास्त टॉक्सिक समजायची... आज तोच तिच्या आयुष्यातील सर्वात मोठा आधार बनला होता.

अंकिताने कॉफीचा घोट घेतला आणि आरवच्या डोळ्यात पाहत म्हणाली, "आरव... मला तुला एक प्रश्न विचारायचा आहे."

"विचार ना?"

"तू माझ्यासाठी हे सगळं का केलंस? अगदी सुरुवातीपासून...?"

आरवने कॉफीचा कप खाली ठेवला. तो अंकिताच्या अगदी जवळ आला. त्याच्या डोळ्यांतली घमेंड पूर्णपणे गायब झाली होती.

त्याने अंकिताचा हात हातात घेतला आणि हळूच म्हणाला...

"कारण अंकिता... ज्या दिवशी मी तुझ्याशी पहिला वाद घातला होता, त्याच दिवशी मी तुझ्या प्रेमात पडलो होतो."

अंकिताचा श्वास रोखला गेला!

---

ऑडिटोरियमच्या काचेच्या गॅलरीबाहेर पावसाचा जोर आता ओसरला होता. आकाशात केशरी आणि निळ्या रंगांची एक सुंदर शेड पसरली होती.

शांत, निवांत वातावरणात फक्त कॉफीच्या कपमधून निघणारा हलकासा वाफ आणि दूरवरून येणारा पावसाच्या पाण्याचा टप टप आवाज ऐकू येत होता.

अंकिताच्या हातात तोच गरम 'व्हॅनिला लाटे'चा कप होता. पण तिचे लक्ष कॉफीवर नव्हते.

आरवचे ते शेवटचे वाक्य- "ज्या दिवशी मी तुझ्याशी पहिला वाद घातला होता, त्याच दिवशी मी तुझ्या प्रेमात पडलो होतो" — तिच्या कानांत आणि मनात सतत गुंजत होते. तिचे डोळे आरववर खिळले होते, जो अतिशय प्रामाणिकपणे तिच्या प्रतिसादाची वाट पाहत होता.

कॉलेजचा तो परिसर, जिथे काही तासांपूर्वी विश्वासाचा आणि इगोचा मोठा संग्राम झाला होता, तिथे आता एक कमालीची शांतता पसरली होती.

झाडांच्या पानांवरून पाण्याचे थेंब खाली असलेल्या लाकडी बेंचवर पडत होते. दूरवर कट्ट्यावर काही मित्र-मैत्रिणी हसत-खेळत गप्पा मारत होते. हे वातावरण एका नव्या सुरुवातीची साक्ष देत होते.

अंकिताच्या मनात भावनांचे उधाण आले होते.

तिचा आजवरचा स्वभाव 'कोणाचेही न ऐकणारा', स्वच्छंदी आणि कोणालाही स्वतःच्या विश्वात सहजासहजी प्रवेश न देऊ देणारा होता. पण आरव...? आरवने तिच्या आयुष्यात वाद निर्माण करून प्रवेश केला होता, पण हळूहळू त्याने तिच्या प्रत्येक अडचणीत, तिच्या स्वप्नांत स्वतःला झोकून दिले होते.

दुसऱ्या बाजूला आरवच्या चेहऱ्यावरची नेहमीची ती घमेंडी पूर्णपणे वितळली होती. त्याच्या डोळ्यात आता फक्त आणि फक्त अंकितासाठीचे प्रेम, आदर आणि थोडीशी भीती होती-'की अंकिता त्याला नाकारेल तर नाही ना?'

"तू... तू हे गंमतीत बोलतोयस ना आरव?" अंकिताने तिच्या ओठांवरची थरथर लपवत विचारले.

आरव हलकेच हसला. त्याने त्याच्या खिशातून एक छोटी, लेदर-बाऊंड डायरी काढली आणि ती अंकिताच्या हातात ठेवली.

"ही माझी वैयक्तिक डायरी आहे, अंकिता," आरव म्हणाला, त्याचा आवाज एकदम मऊ झाला होता. "ज्या माणसाला तू 'पैशांचा माज असणारा घमेंडी मुलगा' समजत होतीस, त्या माणसाचं खरं रूप यात आहे."

अंकिताने आश्चर्याने ती डायरी उघडली. पहिल्याच पानावर अंकिताचा एक स्केच काढलेला होता-त्या पहिल्या दिवशी कॅफेत जेव्हा ती रागाने त्याच्यावर ओरडली होती, तो क्षण!

खाली आरवच्या हस्ताक्षरात लिहिलं होतं:

“25 जुलै – आज मला एक अशी मुलगी भेटली, जिच्या डोळ्यात कोणतीही भीती नाहीये. ती माझ्या श्रीमंतीला किंवा अ‍ॅटिट्यूडला जुमानत नाही. शी इज युनिक. शी इज द फायर आय वॉन्टेड इन माय लाईफ.”

अंकिताची बोटं त्या ओळींवरून फिरली. तिचे डोळे पाणावले.

"आरव... पण तू कॅफेत इतका वाईट का वागलास?" अंकिताने डायरी बंद करत विचारलं.

"कारण मी रिअल जगात जगतो, अंकिता," आरवनं तिच्या हातातला कॉफीचा कप बाजूला ठेवला आणि तिचे दोन्ही हात आपल्या हातात घेतले. "मला ठाऊक होतं की आकाश हा फक्त गोड बोलणारा मुलगा आहे. तो तुझ्या स्वप्नांना झेप देऊ शकत नव्हता. मी तुमच्या बिझनेस प्लॅनवर टीका केली, कारण मला पाहायचं होतं की तू तुझ्या स्वप्नांसाठी किती लढू शकतेस."

"आणि तू माझ्या आणि आकाशच्या मध्ये आलास...?"

"मी मध्ये नाही आलो अंकिता," आरव शांतपणे म्हणाला. "तुमच्या नात्यात आधीपासूनच अविश्वास होता. मी फक्त एक 'कॅटॅलिस्ट' (catalyst) ठरलो. ज्या नात्यात एक छोटासा वाद संपूर्ण विश्वास उद्ध्वस्त करतो, ते नाते आधीच कमकुवत असतं. पण मी... मी तुझ्यासोबत प्रत्येक वाद घालायला तयार आहे, कारण प्रत्येक वादानंतर मला तुझ्या अधिक जवळ यायचंय."

अंकिताने आरवच्या डोळ्यात पाहिलं.

तिला आठवलं-आकाशनं संशय घेतला, बदला घेतला आणि तिचा विश्वास विकला. पण आरव...? आरवनं तिच्यावर राग दाखवला, तिच्याशी वाद घातले, पण जेव्हा वेळ आली, तेव्हा तो तिच्या पाठीशी ढाल बनून उभा राहिला. तिच्या कल्पकतेला, तिच्या 'स्वच्छंदी'वृत्तीला त्यानं कधीही रोखण्याचा प्रयत्न केला नाही, उलट तिला अधिक उंचावर उडण्यासाठी पंख दिले.

‘माणूस तो चांगला नाही जो फक्त चांगल्या वेळेत सोबत असतो... माणूस तो खरा जो वाईट वेळेत आणि वादाच्या क्षणीही तुमची साथ सोडत नाही.’

अंकिताच्या अंतर्मनानं तिला तिचं उत्तर दिलं होतं.

तेवढ्यात अंकिताच्या फोनवर एक नोटिफिकेशन वाजलं.

Akash: I am leaving the college. I am sorry Ankita for everything. All the best for your future.

अंकिताने तो मेसेज पाहिला. तिने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि फोन खिशात ठेवून दिला. आता भूतकाळाचा अध्याय संपला होता.

तिने मान वर करून आरवकडे पाहिलं. तिच्या चेहऱ्यावर तिची तीच ओळखीची, स्वच्छंदी आणि मनमोहक स्माईल परत आली होती.

"तुला माहितीय आरव... तू खूप इरिटेटिंग आहेस?" अंकिता एक पाऊल पुढे टाकत म्हणाली.

"आय नो," आरव खोडकर हसला. "अँड?"

"अँड... यू आर टॉक्सिक, यू आर अ‍ॅरोगंट..." अंकिता आरवच्या अगदी जवळ आली. तिच्या नजरेत आता कोणताही संभ्रम नव्हता. "...पण तरीही, ज्याच्यामुळे माझ्या आयुष्यात पहिला वाद झाला, आज तोच मला सर्वात जास्त आवडलाय!"

आरवच्या चेहऱ्यावरचा आनंद गगनात मावेनासा झाला. त्यानं अंकिताला हवेत उचललं आणि गोल फिरवलं!

दोघेही मोठ्याने हसले.

"थँक्स, माय डेप्युटी!" आरवने तिला खाली उतरवत तिचं कपाळ चुमलं.

"डेप्युटी नाही, मिस्टर आरव!" अंकिताने अ‍ॅटिट्यूड दाखवत म्हटलं. "आता 1 कोटींचं स्पॉन्सरशिप फंडिंग मिळालंय, सो आय एम युअर इक्वल को-फाऊंडर!"

"ॲब्सल्युटली, मॅडम!" आरवनं हसत तिला सॅल्यूट केला.

त्यांनी त्यांच्या टेक-स्टार्टअप आणि ब्लॉगचं नाव अधिकृतपणे घोषित केले—'The Modern Diary'—ज्याची पहिली कथा या दोघांच्या या अजब, वादळी आणि सुंदर प्रेमावर आधारित होती!

6 महिन्यांनंतर...

'द मॉडर्न डायरी' हे देशातील सर्वात वेगाने वाढणारे डिजिटल व्यासपीठ बनलं होतं.

एका अलिशान ऑफिसच्या काचेच्या केबिनमध्ये अंकिता तिच्या लॅपटॉपवर नवीन कथेचा शेवट टाईप करत होती.

तिच्या मागे आरव उभा राहून दोन कप कॉफी घेऊन आला. त्याने एक कप तिच्या टेबलावर ठेवला आणि तिच्या खांद्यावर डोकं ठेवलं.

"काय लिहितेयस आज?" आरवने विचारलं.

अंकिताने हसून स्क्रीन त्याच्याकडे फिरवली. स्क्रीनवर तिच्या नवीन पुस्तकाचे नाव आणि पहिली ओळ लिहिलेली होती:

"The Modern Diary – Episode 5"

"नातं ते नसतं जिथे कधी वाद होत नाहीत... नातं तर ते असतं, जिथे हजारो वादांनंतरही शेवटी उरणारं एकच नाव असतं-प्रेम!"

समाप्त

मराठी प्रेमकथा, Gen Z Love Story Marathi, ज्याच्यामुळे वाद झाला तोच तुला आवडला, Marathi Romantic Story, The Modern Diary, Marathi Blog Story, Emotional Marathi Story, Trending Marathi Romance

#MarathiStory #GenZLoveStory #MarathiNovel #LoveStory #TheModernDiary #EmotionalStory #MarathiWriter #TrendingStory